Çift Hörgüçlü Deve miyim? :)

Çift hörgüçlü deve gibi hissediyorum kendimi… Hani önce arka ayaklarını büker, sonra kıçı değer kumlara, sonra da ağır ağır ön ayaklarını büker ve bir sağa yalpa, bir sola yalpa nihayet pozisyonunu bulur. Hah işte! Aynen öyle… Bir farkla; benim, üzerime konan sinekleri kovalayacak bir kuyruğum bile yok ama geviş getirecek epey zamanım var. Develer düşünüp, plan yaparlar mı bilmem. Konu ile ilgili bir belgesel seyretmişliğim yok. Hatta öyle oturup ömrümün üçte birini belgesel seyretmeye adayacak kadar hiçbir zaman elit ve entelektüel bir ruhu barındıramadı bünyem. Ne diyordum? Develer düşünüp, plan yapar mı diyordum. Mevcudiyetlerinden kaynaklı böyle bir yetenekleri yoksa, bir farkımız daha var demek... Zira ben mütemadiyen düşünüyorum. Daha çok, tüm bir yaz, bu aylar için planlayıp, programlayıp hayata geçiremediklerimi düşünüyorum. Birçok dostum ‘bırak şimdi bunları, sen geleceğe bak’ gibisinden teselliler vermeye çalışıyorlar sağolsunlar. Ancak; böyle ani bir kaza, insanı olduğu yere çakacak bir kaza, yaşadığında sanki gelecekle ilgili plan yapmamak gibi bir düsturu oluyor insanın. Atıyorum; ‘ayağım iyileşince birkaç günlüğüne şuraya gidelim’ diye geçiyor kafandan. Bir hatırlıyorsun ki; bu işin daha vidası-çivisi çıkacak, fizik tedavi alınacak, kalkılacak, basılacak derken, bir karışıyor kafan; o iki üç günlük kaçamak için bir takvim belirleyemiyorsun. Takvim belirlemek şöyle dursun, sürenin uzunluğunu hatırlayınca, daha önce nasıl aynalara uyuz olmaya başladıysan, bu sefer de takvimlere uyuz olmaya başlıyorsun.

Enteresandır, her durumda, daha beteri başıma gelmediği için Allah’ıma daima şükretmeme rağmen,; daha önce yüz milyon kez duyduğum teselli cümlesi ‘haline şükret, daha neler var’ la başlayıp,’bizim bilmem ne abla vardı valla bir düştü…’ ile devam eden cümleleri duyunca ‘lan tecavüz etseler; üzülme bak ciğerlerin açıldı’ diyeceksiniz diye haykırasım gelmiyor değil hani…

Bir de çok kanıksadığım meyve suyu mevzu var. Anladığım kadarıyla her hastanenin yanında karışık-sade ve özellikle kayısılısı akan hayrat var. Kayısılı diye ünledim, zira; gelen otuz kutu meyve suyundan onsekizi kayısılıydı. İnsanımızın, hastanede yatanların kabız olduğu ile ilgili yanlış bir inanışı var sanırım. İşin daha komik tarafı ise; hastaneden eve gelirken taşımakta zorlandığın meyve suyu kutuları öyle hızla tükeniyor ki; iki gün sonra ilaç için bir bardak kalmıyor. Değişik bir çapraz denklem var bu meyve suyu işinde: ayşe teyzenin getirdiğini, mevlide yengeler içiyor; mevlide yengenin getirdiğini de büyük bir ihtimalle ayşe teyze üçüncü ziyaretinde içiyor.

Hayatınızda birkaç günlüğüne dahi olsa tekerlekli iskemle kullanan varsa fark etmiştir; insanımızda nasıl bir tekerlekli iskemle sürme hevesi mevcuttur anlamak mümkün değil. Görenseniz Lamborghini test sürüşü yapılacak sanırsınız. Bana ait olanını, eve ziyaretime gelen hemen hemen herkes sürmeyi denedi. Ancak bu test sürüşleri, saray yavrusu evimizdeki virajların alınmasının o kadar da kolay olmadığı anlaşılınca, Allahtan bir kazaya sebebiyet vermeden sona erdi.Bakışınızı sabitlediğiniz bir yerden, başka bir yere daha çevirmeye kalmadan ‘dur yardım edeyim’ ,diyen tekerlekli iskemlenin arkasında alıyor soluğu. Ondan sonra Allah ne verdiyse…ve ağzımdan fışkıran ‘hooop, ayağım leeeen, dur çarpacaksın’ feryadıyla olay son buluyor.

Önemli bir diğer konu; hükümet kanun hükmünde kararname ile bu işi bir oluruna bağlamalı.

Her hastaneye, organizasyon şemalarında lafazan-sözbaz gibi tabirlerle adlandırılabilinecek kadrolar açılmalı. Hatta her hasta ve yakınlarına shift’li çalışacak iki eleman tahsis edilmeli. Yoksa insanın seveninden, sevmeyeninden, eşinden-dostundan gelen telefonla baş etmesi mümkün değil. Kendimden biliyorum; ameliyattan çıkalı 15 dakika olmuş-olmamış, henüz ‘aaaağğğğ n’olluuuur açııımüüğğ dindireeeeiiin’diye böğürmeye çalışma safhasındayken, anestezi kafası hala binbeşyüzken, çat diye kulağına dayandığını hayal mayal fark edebildiğin cep telefonundan ‘yavruuuum, geçmiş osssunn, nasııııl ağrın var mı?’ diye sorulan soruya, ağzından kulak memene, ordan yastığa süzülen salyalarına mukayyet olmaya çalışarak, telefondaki sesin kim olabileceğini hiç düşünmeden (zira o sırada tek önemli şey mesaneden dışarı atılmak istenen idrarın yoğunluğu veya içilmesi kesinlikle yasak olan bir yudum su olduğundan) ‘saaağğ öuuulllluuun’ diye kısa bir cevapla bu konuşmanın son bulmasını şiddetle arzu edersin. Ancak karşıdaki insan tüm iyi niyetiyle senin bu arzunu fark edemez ve ’ah yavruummmm.hay Allah yahu…nasıl oldu bu yaaa? Nazara mı geldin sen?’ gibi benzeri bir cümleyle senin içinde bulunduğun kabir azabının devamına  istemeden vesile olarak, dilinden geleni yapar. Bu esnada anestezili beyninde hala kurnaz kalmayı becerebilen birkaç hücren kaldıysa, bu diyalogdan kurtulmak için iki şansın vardır. Ya ‘ağğğğğüüüğğğğ çoooüüühhhh ağğğğriiiiiiiyööööör’ diye desibeli daha yüksek bir sesle böğürür telefonun öbür tarafındaki şahsın çekiç-örs-özengisinin sarsılmasıyla telefonu hızla kapamasına sebebiyet verirsin, yada konuşurken, uyumakla-bayılmak arasında kalmış gibi, başını hafiften aşağı düşürerek, çevrendeki insanların senin konuşacak durumda olmadığına inanmasını sağlarsın. İşte hasta ve hasta yakınının ruh sağlığını koruma açısından hükümetin her hastaneye yukarıda bahsettiğim kadroyu açması zaruridir. Hem böylelikle ömrünün büyük bölümü laklakla geçen halkımdan birçok işsizin de sevdiği bir işte istihdam edilmesi sağlanmış olur. Nasıl? Süper çözüm bence…

Hastane, hastalık, hasta ziyareti, yatan hasta, ayakta hasta, oturan boğa filan derken bu zamanlarda içine düşülen durumlar yazmakla, anlatmakla bitmez. Velhasıl kelam yazmayı konuşmaktan yeğe tutan adama bu ortamlardan çok ekmek çıkar. Benim gibi hem yazmayı, hem konuşmayı seven adama da katmerlisi çıkar.

Son olarak, ne yapacağımı bilmediğim, daha şimdiden bedenimde vuku bulan simetri sorunlarını paylaşmadan yazımı bitiremeyeceğim. Önden bana bakıyorsunuz; Tekerlekli iskemlede oturan, bir ayağı alçıda, diğer ayağı çelik bileklikte, saç-baş darmadağan, sağ göz ‘kalk gidelim’, sol göz ‘bok yeme otur’ der gibi bakan, sıradan hasta insan görünümü…Bunda bir gariplik yok. Ammmaaa yürüme aletimle ayağı kalktığımda arkama denk gelenin Rabbim aklına mukayyet olsun. Sağ kabam ve devamında alçılı olan ayağımın baldırında her şey aynı; löp et. Ancak sol kabam ve uzantısı olan baldır-bacağımda bir kas yapmaya meyil etme, bir incelme halleri, bir fit görünmeye çalışma durumları demeyin gitsin. Tamam, sürekli ellerim yürüme aletinde sol ayağımın üstünde zıplamaya çalışınca bu görüntü kaçınılmaz bunu anlayabiliyorum. Beni üzen şey; sol yanım ile sağ yanımın bu durumda oluşturamadığı simetri! Korkarım bu durum böyle devam ederse engelli statüsünden asla kurtulamayacağım… (Gerçi bu durumda ben niye korkayım, benimle teşvik-i mesaide bulunanların korkması daha mantıklı olur)