Mutluluğu sorgulayıp duruyoruz.
biz mi yetinmiyoruz,
hayat mı bize eksik veriyor bir türlü çıkamıyoruz işin
içinden.
Bir bakıyoruz her şeyimiz var.
başımıza gelmesini istemediğimiz durumlar dile geldiğinde
‘amaaan en başı sağlık’ deyip bir-iki saatliğine
teselli buluyoruz, yabancılaştıklarımızın acıları karşısında
Bazen de hiçbir nasihat, öğüt kafamıza yer etmez,
içimize sinmez oluyor;
hayatta karşılaşacaklarımız karşısında hazır ol da durmak
gerektiği halde.
Kimimiz inandığından, kimimiz alıştığından
hep bir dilek, istek, talep duasını pelesenk etmişiz
dilimize
gaipten medetle
Onun önümüze açtığı yollara
taşları da onun dizmeyeceğini görmezden gelerek beklide.
Deştikçe, sorgulayıp, irdeledikçe
kendine ayrı,başkasına ayrı kanayan yaraların
sayısı artıyor gün geçtikçe.
Belki de hiç dokunmamak gerek
hiç mehlem aramadan
geçmesini, kabuklarını soymadan
iyileşmesini beklemek gerek.
kanayacağı kadar kanayacak
ve gün gelecek duracak
Aslında hiç var olmayan
yada kendi var ettiğimiz
adına mutluluk dediğimiz his
içimize yayılan huzurun tanımı olacak.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder