Başlarım sana hayat !

Bir yüzün ağlar, bir yüzün güler... hayat böyledir. Aynada hep yüzünün bir yanını göremezsin. Aynalar yalan söyler derler ya; asıl yalan budur. Aynalar gerçektir. Sabah seni görürsün. Kimseye göstermek istemediğin gerçek kendini gösterir sana. O yüzden gerçektir. Hep aynı profilden bakamazsın. Cepheden de görürsün kanayan yüzünü, gülen diğer yüzünün yanında. Kanamazsa da olmaz, gülmezse de olmaz. Kalp grafiği gibidir; tek düze olduğunda durmuştur yaşamın.

Bazen için kan ağlar ama sen gülersin yolda bir yakınını gördüğünde; ‘iyiyim’ dersin. Sonra ‘iyi olduğuna’ inanırsın. İyi olmanı gerektiren birçok sebep gelir aklına. Senden daha kötü durumda olan duyumlarını anımsarsın. Ve gerçekten iyisindir artık. Acıyan yerin aklına gelmez ve yürürsün çizdiğin yol haritanda. Bazen de başkaları ağlarken senin için kıpır,kıpırdır. Tebessüm dahi etmemen gerekirken, kahkahalarını bastırmaya çalışırsın. Ve çok utanırsın. Ama utancın, içindeki kıpırtıyı bastırmaz, bastıramaz.

Sebepsiz gülme krizleri, herhangi bir şarkıda ağlama atakları parçamızdır ya hani…niye ağladığını anlatsan, adama ‘deli’ derler diye korkar kendine saklarsın. Bilmeden sendeki med-cezirleri seninle aynı havayı soluyan bir sürü kadının yaşadığını.

Güldüğünde dünya seninle gülüyor sanırsın, ağladığında da dünyanın en yalnız insanısındır.

Bal gibi böyledir hayat; bir yüzün güler, bir yüzün ağlar.